Metody pracy

 

METODY PRACY W  NASZEJ SZKOLE

 

Terapia behawioralna

Stosowana Analiza Zachowania opiera się na podstawowych procesach uczenia się. Uczenie można wyjaśnić w kategoriach procesów, które występują w warunkowaniu klasycznym i warunkowaniu sprawczym. Zachowanie można opisać za pomocą ogólnych praw uczenia.

Stosowana Analiza Zachowania jest nauką o zachowaniu, a także o zmiennych środowiskowych czyli zdarzeniach poprzedzających zachowanie i konsekwencjach zachowania, które na nie wpływają.

Analiza behawioralna bierze pod uwagę zachowania jednostek w kontekście przyczyn oraz konsekwencji wpływającej na zachowanie.

W terapii behawioralnej można wyróżnić trzy podstawowe cele:
- rozwijanie zachowań deficytowych
- redukowanie zachowań niepożądanych
- generalizacja i utrzymywanie efektów terapii.

Podstawowym celem terapeutycznym jest kształtowanie u dziecka jak największej ilości zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku (np. prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa itp.) Również zmniejszenie zachowań zakłócających proces nauki oraz utrzymanie efektów terapii w czasie. Możliwe staje się to poprzez zastosowanie takich metod i technik jak: systemy motywacyjne, kształtowanie, generalizacja, uczenie w odrębnych próbach i uczenie incydentalne, plany aktywności, łańcuchy zachowań.

W edukacji dzieci autystycznych należy trzymać się podstawowych reguł behawioralnych:

1. Jeśli chcemy, żeby zachowanie występowało częściej, powinniśmy je systematycznie  wzmacniać
2. Zachowanie niepożądane nie powinno być wzmacniane
3. Pojawienie się trudnego zachowania nie jest niebezpieczne, jeśli tylko nie jest  wzmacniane.

IMG 20170620 113401

IMG 20170622 092924 IMG 20170622 093039 IMG 20170622 093220

IMG 20170622 093202 IMG 20170622 093357

 

Symultaniczno Sekwencyjna Nauka Czytania – J. Cieszyńska
Nazwa odnosi się do funkcji językowych w mózgu. Procesy symultaniczne są ściśle powiązane z prawą półkulą mózgu, a sekwencyjne z lewą półkulą.


Teoretyczne podstawy metody sylabowej:

  • uczenie czytania poprzez poznawanie znaczeń, a nie rozpoznawanie znaków liter;
  • powtórzenie sekwencji rozwoju mowy dziecka (samogłoski, sylaby, wyrażenia dźwiękonaśladowcze, wyrazy, zdania);
  • stosowanie mechanizmów językowych: samogłoski odczytywane w izolacji, spółgłoski w sylabach;
  • nauka czytania realizowana jest w 3 etapach:
  1.  powtarzanie
  2.  rozumienie
  3.  nazywanie
  • rozpoczynanie od zadań prawopółkulowych;
  • czytanie - funkcja prymarna, pisanie – funkcja sekundarna;
  • stosowanie wielkich liter i czcionki bezszeryfowej;
  • prowadzenie ćwiczeń porządkowania od lewej do prawej.

Czytanie globalne wyrazów
Ćwiczenia rozpoczynają się od słów nacechowanych emocjonalnie. Zazwyczaj są to wyrazy określające osoby z najbliższego otoczenia dziecka tj. MAMA, TATA, BABA – napisy muszą składać się z wielkich liter napisanych czcionką bezszeryfową, a ilustracje przedstawiać zdjęcia tych osób. Strategie prawopółkulowe dotyczą rzeczowników wybranych z konkretnych kategorii znaczeniowych np. osoby, zabawki, napoje, pokarmy, meble, pojazdy itd.


Ćwiczenia poprzedzające czytanie całościowe:

  • układanie obrazka do przedmiotu;
  • układanie obrazka konturowego do ilustracji;
  • układanie podpisów do przedmiotów;
  • układanie podpisów do obrazków.

czyt sylabowe  czyt sylab

 

Nauka czytania metodą globalną

 Jest to metoda wyrazowo-obrazkowa.Materiały do nauki czytania opierają się na naturalnym dla dzieci zapamiętywaniu obrazów graficznych. Dzięki temu zupełnie pomija się etap literowania, a dziecko uczy się czytać przez zabawę.

czyt glob        czyt globalne

 

Program językowy  MAKATON    Piktogramy,  PCS

PROGRAM JĘZYKOWY MAKATON – system gestów i symboli graficznych. Jest to metoda komunikacji alternatywnej, która wykorzystuje to, co dziecko już zna i co jest mu bliskie – prosty gest i rysunek graficzny. Jako program językowy jest nie tylko wspomagającym i alternatywnym sposobem porozumiewania się, ale również służy rozwijaniu umiejętności językowych oraz czytania i pisania. Makaton jest podejściem multimedialnym wykorzystującym dostępne kanały porozumiewania się tj. słuchowy (mowa), migowy (gest), wzrokowy (symbol graficzny) i werbalny (mowa). Na program Makatonu składają się znaki manualne – gesty oraz/lub znaki graficzne – symbole. Ważne jest to, iż zawsze gestom i/lub symbolom towarzyszy mowa. Wybór gestu i symbolu graficznego zależy od indywidualnych potrzeb i umiejętności osoby korzystającej z metody. Celem metody jest podstawowa komunikacja, pomoc w rozumieniu, rozwój umiejętności językowych, ułatwienie interakcji społecznych, pomoc w budowaniu relacji, nauka umiejętności potrzebnych w czytaniu i pisaniu.

 DSC01691     DSC01688

Picture Exchange Communication System (PECS) komunikacja alternatywna i wspomagająca mowę, została opracowana przez Lori Frost i Andrew Bondy.
Założeniem metody jest komunikacja funkcjonalna na wszystkich płaszczyznach życia osoby mającej problem ze skutecznym porozumiewaniem się. Metoda PECS kierowana jest do osób ze spektrum autyzmu oraz z innymi zaburzeniami rozwoju. Wykorzystuje ona prawa uczenia się w szczególności warunkowanie sprawcze oraz techniki wypracowane w ramach stosowanej analizy zachowania. Pozwala w łatwy sposób nabyć umiejętności komunikowania się a efekty treningu są łatwe do utrzymania w czasie i środowisku.

Trening komunikowania się za pomocą metody PECS składa się z sześciu etapów:

1). Wstępnego treningu komunikowania się (InitialCommunication Training),

2). Odrywania obrazka oraz wręczania symbolu (Retrieval and Deliveryoflcons)

3). Różnicowania symboli oraz przedmiotów (Icon and Item Discri – mination),

4). Wyrażeń (Phrases)

5). Odpowiadania na pytania (Answering Questions),

6). Komentowania (Commenting)


W metodzie tej nie używamy podpowiedzi słownych i dzięki temu nasi uczniowie unikają uzależnienia się od nich w procesie uczenia.
U dzieci uczestniczącym w treningu można zaobserwować zwiększony zasób słów, większą chęć komunikowania swoich potrzeb, spadek zachowań trudnych.

IMG 0402 IMG 0409 IMG 0442

IMG 0435 IMG 0437 IMG 0438


Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu to metoda wzrokowo- słuchowo- ruchowa, w której główną rolę odgrywają trzy elementy: element słuchowy (piosenka), element wzrokowy (wzory graficzne, litery) i motoryczny (wykonywanie ruchów w czasie odtwarzania wzorów graficznych i liter zharmonizowanych z rytmem piosenki).
W metodzie dobrego startu zajęcia właściwe zawierają trzy rodzaje ćwiczeń:
- ćwiczenia ruchowe,
- ćwiczenia ruchowo- słuchowe,
- ćwiczenia ruchowo- słuchowo- wzrokowe.

Metoda Dobrego Startu jest przeznaczona dla dzieci w wielu przedszkolnym i młodszym szkolnym, których rozwój przebiega prawidłowo oraz dla dzieci w tym samym wieku i starszych, których rozwój psychomotoryczny przebiega wolnej lub nieharmonijnie.
Podstawowym założeniem metody jest jednoczesne rozwijanie funkcji wzrokowych, słuchowo-językowych, dotykowo- kinestetycznych, i motorycznych oraz współdziałania między nimi. Wymienione funkcje uczestniczą w złożonych czynnościach czytania i pisania. Prezentowane tu podejście metodyczne: uczenia się polisensorycznego, w działaniu i w zabawie sprzyja rozwojowi każdego dziecka. Celem metody jest także kształtowanie lateralizacji, orientacji w przestrzeni oraz orientacji w schemacie ciała, w jego prawej i lewej stronie.
Rozwijanie tych funkcji jest wskazane dla dzieci przygotowujących się do nauki pisania i czytania, a niezbędne dla dzieci u których występują opóźnienia rozwoju.

Skuteczność Metody Dobrego Startu
Jedną z zalet Metody Dobrego Startu jest wielozmysłowe uczenie liter. Metoda ta wprowadza dziecko w świat mowy pisanej, uczy posługiwania się symbolami. Przygotowuje technicznie do pisania, powodując ze ruchy dziecka stają się bardziej precyzyjne, lepiej skoordynowane i właściwie ukierunkowane w przestrzeni – od strony lewej do prawej. Stwarza też okazję do utrwalenia automatyzmów ruchowych, przydatnych podczas pisania. Korzystny jest także aspekt diagnostyczny MDS. Nauczyciel i rodzic, analizując trudności dziecka popełniane przez nie błędy, może łatwo dostrzec opóźnienia rozwoju danej funkcji, zakres zaburzeń jak i postępy czynione przez dziecko wskutek ćwiczeń.
Metoda Dobrego Startu to zabawa, która uczy i rozwija, zbliża do siebie dziecko i dorosłego, a także dzieci do siebie nawzajem.

 

DSC01456     DSC01457

 

 

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne


MRR to metoda powszechnie stosowana podczas zajęć z dziećmi. Zajęcia prowadzone z wykorzystaniem tej formy urzekają prostotą i naturalnością. Inspiracją do stworzenia metody były wczesnodziecięce zabawy rodziców z dziećmi. Metodę stosuje się przede wszystkim w celu wspomagania rozwoju psychoruchowego dzieci oraz w terapii osób niepełnosprawnych intelektualnie i fizycznie. Ruch Rozwijający, to rozwijanie dziecka za pomocą ruchu, świadomości własnego ciała, świadomości przestrzeni, usprawnianie ruchowe oraz kontakt z drugim człowiekiem w przestrzeni. Udział w zajęciach stymuluje rozwój emocjonalny, społeczny i poznawczy dziecka. Zajęcia prowadzone Metodą Ruchu Rozwijającego charakteryzują się stałą strukturą, treści realizowane podczas spotkań dostosowywane są do indywidualnych potrzeb i możliwości uczestników, tak by realizowały cele rozwojowe, edukacyjne i terapeutyczne w pracy z dziećmi. Zajęcia odbywają się zazwyczaj grupowo i mają formę pracy w parach.
W metodzie wyróżnia się następujące rodzaje ćwiczeń:

  • ćwiczenia prowadzące do poznania siebie i własnego ciała;
  • ćwiczenia świadomości przestrzeni;
  • ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu;
  • relacje „z”
  • relacje „przeciwko”
  • relacje „razem”
  • ćwiczenia twórcze.

wer szer          wer 1

 

Metoda „EDUKACJA PRZEZ RUCH” – Dorota Dziamska


Jest to system metod kształcenia, który wykorzystuje naturalny, spontaniczny ruch organizmu. Człowiek rusza się, więc poprzez ruch uaktywnia zmysły pomocne w poznawaniu otaczającego nas świata. Metoda Doroty Dziamskiej to zbiór wielu ćwiczeń usprawniających poszczególne funkcje organizmu. Prowadzone ćwiczenia i zabawy bazują na ruchu, angażując zintegrowane ruchy różnych części ciała w efekcie prowadzą do powstania pracy plastyczniej powiązanej z treściami programowymi realizowanymi na zajęciach. Proponowane ćwiczenia uwzględniają możliwości motoryczne dziecka oraz fizjologiczny ruch organizmu, a także rozwój społeczny dzieci. Rytm towarzyszący ćwiczeniom ułatwia wykonanie czynności. Poszczególne ćwiczenia systemu polegają na kreśleniu prostych znaków grafomotorycznych: KROPEK, KRESEK, OWALI, WIĄZEK, ZYGZAKÓW, SPIRALI, PĘTLI, które dziecko kreśli w sposób rytmiczny umieszczając znak w odpowiedniej przestrzeni.
Na zajęcia składają się poszczególne elementy:

  • ćwiczenia graficzne, bądź manipulacyjne wykonywane rytmicznie przy odpowiednim ruchu ciała;
  • swobodne działanie angażujące różne techniki plastyczne – stworzenie w efekcie karty pracy;
  • zestawienie kart pracy we wspólną pracę zespołową, rozmowa na jej temat;
  • analiza efektów pracy, planowanie kolejnych form działania;
  • wzbudzanie kreatywnego myślenia.

Stosowanie metody na zajęciach edukacyjnych pozwala na rozwój całościowy dziecka we wszystkich sferach: sfera poznawcza, sfera społeczna, sfera emocjonalna, sfera fizyczna.

 

Metoda Integracji Sensorycznej


Metoda integracji sensorycznej jest jedną z najnowszych kompleksowych metod terapeutycznych stosowanych w Polsce w odniesieniu do dzieci z opóźnieniami psychoruchowymi i trudnościami w nauce szkolnej.
Integracja sensoryczna to proces neurologiczny organizujący wrażenia płynące ze wszystkich zmysłów / dotyku skóry, określanego jako zmysł czucia powierzchniowego, związanego z odbieraniem bodźców dotykowych, układu proprioceptywnego - czucia i ułożenia mięśni, ścięgien oraz stawów, określanego również jako zmysł czucia głębokiego , kinestezji, równowagi -zlokalizowanego w błędniku ucha wewnętrznego, określanego też jako układ przedsionkowy, słuchu zlokalizowanego w ślimaku ucha wewnętrznego, wzroku, smaku ,którego receptorami są brodawki smakowe leżące na języku, zwany także czuciem smaku, powonienia zlokalizowanego w nosie, zwanego również zmysłem powonienia /w taki sposób by mogły być użyte do celowego działania. W procesie tym informacje otrzymane ze wszystkich zmysłów mózg segreguje, rozpoznaje, interpretuje, łączy ze sobą i wcześniejszymi doświadczeniami odpowiadając na wymagania płynące ze środowiska.
Metoda integracji sensorycznej stosowana jest w terapii zaburzeń centralnego układu nerwowego. Kierowana jest przede wszystkim do dzieci z: trudnościami w uczeniu się, zaburzeniami w rozwoju komunikacji w zakresie mowy biernej i czynnej, dysleksją rozwojową, nadruchliwością i problemami w koncentracji uwagi, zespołem Downa i niektórymi zespołami uwarunkowanymi genetyczne, autyzmem, mózgowym porażeniem dziecięcym, obniżonym poziomem rozwoju intelektualnego.
Wybrane objawy zaburzeń z zakresu integracji sensorycznej: dziecko ma słabą równowagę, często się przewraca, unika zabaw związanych z brudzeniem rąk, na problemy z utrzymaniem uwagi nad zadaniem, jest wyjątkowo wrażliwe na bodźce, szybko się męczy, jest stale w ruchu, ma obniżoną wrażliwość na bodźce, chodzi na palcach, źle toleruje pewne ubrania (faktura), metki, nieprawidłowo reaguje na ból (zbyt wysoki lub zbyt niski próg bólowy), ma trudności występujące przy jedzeniu (smaki, konsystencje, odczuwanie sytości, przyswajanie), przejawia niechęć do bycia dotykanym lub potrzebę dotykania wszystkiego, jest silnie zaangażowane lub unika czynności związanych ze skakaniem, przenoszeniem lub pchaniem ciężkich przedmiotów, jest silnie zaangażowane lub unika aktywności związanych z huśtaniem, kręceniem, bujaniem.


Terapia integracji sensorycznej ma postać „naukowej zabawy”, w której dziecko np. : tocząc się w beczce, huśtając na platformie bawi się i uczy jednocześnie. Podczas terapii dziecko nie ćwiczy konkretnych umiejętności lecz poprawiając integrację sensoryczną wzmacnia procesy nerwowe leżące u podstaw tych umiejętności. Głównym zadaniem tej terapii jest dostarczenie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych poprzez różnorodne ćwiczenia, które powinny być dobrane do aktualnych możliwości psychoruchowych dziecka.

IMAG0202

IMAG0198 IMAG0206

IMAG0210 IMAG0215

 

Metoda Tomatisa

METODA TOMATISA: SŁUCHOWA STYMULACJA NEUROSENSORYCZNA


Gdy słuchanie jest zaburzone, mózg nie zwraca uwagi na dźwięki przekazywane przez ucho. Należy przyciągnąć jego uwagę.
Metoda TOMATISA jest edukacyjną techniką stymulacji sensorycznej poprzez dźwięk, która ma na celu poprawę umiejętności słuchania, a co za tym idzie usprawnienie komunikacji. Metoda polega na przeprowadzaniu seansów słuchowych, podczas których płynąca przez słuchawki muzyka charakteryzuje się nagłymi zmianami kontrastów, zależnymi od barwy i natężenia dźwięku. Kontrasty te nie są możliwe do przewidzenia. Są one zupełnie bezbolesne, natomiast zaskakują mózg, który automatycznie zwraca na nie szczególną uwagę. Dzięki powtarzanym i nieprzewidywalnym kontrastom dźwiękowym mózg stopniowo uczy się uwagi słuchowej.

Metoda TOMATISA skierowana jest do dzieci i dorosłych w każdym wieku. Jest to technika uzupełniająca inne metody wsparcia stosowane w naszym Ośrodku. Jej działanie zwielokrotnia efekty terapii, zwłaszcza w poniższych dziedzinach:

  •  problemy w uczeniu się i zakłócenia językowe - wpływając na plastyczność obwodów nerwowych zaangażowanych w odkodowanie i analizę dźwięków, jak również tych które odpowiadają za motorykę, równowagę i koordynację, metoda może pomóc w rozwijaniu strategii kompensacyjnych w przypadku problemów w nauce i zaburzeń językowych.
  •  zaburzenia uwagi - metoda polega na emisji kontrastów dźwiękowych, których celem jest stałe zaskakiwanie mózgu, umożliwiające utrzymanie go w stanie pobudzenia. Celem tego działania jest wsparcie rozwoju automatycznych mechanizmów wykrywania zmian, co w efekcie poprawia umiejętność skupiania uwagi.
  •  zaburzenia afektywne i emocjonalne - mózg ma naturalną tendencję do bronienia się w przypadku agresji z zewnątrz lub w wyniku wstrząsu emocjonalnego. Ta ochrona działa jak filtr, zakłócający przekazywanie i analizę komunikatu dźwiękowego. Dzięki pośredniemu działaniu na układ limbiczny i korę przedczołową metoda ma działanie regulujące w przypadku zaburzeń emocjonalnych.
  •  zaburzenia psychomotoryczne - dzięki bezpośredniemu działaniu na przedsionek metoda umożliwia regulację napięcia mięśniowego, utrzymania pionowej postawy ciała, a także zaburzeń lateralizacji. Ponadto, w powiązaniu z kilkoma obszarami mózgu, układ przedsionkowy odgrywa ważną rolę w mechanizmach koordynacji i rytmu.
  •  całościowe zaburzenia rozwoju - obwody nerwowe łączące ucho z mózgiem zawierają szczególny rodzaj neuronów, tzw. "neurony lustrzane", które pełnią ważną rolę w budowaniu poznania społecznego, czyli wszystkich procesów umożliwiających przypisanie danej osobie określonych intencji, poglądów, a nawet zrozumienie jej stanu emocjonalnego. Oddziałując na obwody nerwowe, metoda TOMATISA zmierza do poprawy naszych zdolności do nawiązywania relacji z innymi ludźmi.
  •  rozwój osobisty i dobre samopoczucie - dźwięki bogate w wysokie składowe harmoniczne stymulują złożoną sieć włókien nerwowych, zwaną układem siatkowatym, która kontroluje ogólny poziom aktywności mózgu. Kładąc nacisk na przekazywanie dźwięków wysokich, których oddziaływanie jednocześnie dynamizuje mózg i relaksuje ciało, metoda pozytywnie wpływa na rozwój osobisty i dobre samopoczucie.
  •  lepszy głos i większa muzykalność - podstawowa zasada metody TOMATISA głosi, że każda zmiana dotycząca mechanizmów odbioru i analizy komunikatu dźwiękowego ma skutki dla sposobu odtworzenia tego komunikatu, czy to w mowie, śpiewie, czy za pośrednictwem instrumentu muzycznego.

 

SENSOPLASTYKA

Sensoplastyka- czyli dlaczego dzieci lubią się brudzić?

Najmłodsi uczniowie uczestniczą w specjalnie dla nich przygotowanych zajęciach z SENSOPLASTYKI. A co to takiego? „Plastyka sensoryczna to mnogość faktur, tekstur oraz cała paleta ekologicznych barw. Sensoplastyka wpływa na stymulację wszystkich zmysłów: węchu, wzroku, dotyku, słuchu, smaku. Edukacja plastyczna od pierwszych chwil życia wpływa na optymalny rozwój całego organizmu. Stymulując receptory wpływamy na rozwój połączeń nerwowych w mózgu. Im jest ich więcej tym „łatwiej” nam się myśli, tym sprawniej przebiegają wszelkie procesy analizy i syntezy w umyśle zarówno małego dziecka jak i osób dorosłych” (http://inkubatorinspiracji.pl/szkolenie-wstep-do-sensoplastyki/).
Nasi uczniowie z ogromnym zaangażowaniem włączają się w zajęcia. Uśmiech nie schodził z ich twarzy. Zobaczcie sami!

IMG 10321

IMG 10111 IMG 10421 IMG 10211

IMG 10231 IMG 10281 IMG 10391

 

TERAPIA RĘKI

 Ręka to wyspecjalizowany narząd odpowiedzialny za większość funkcji w naszym życiu. Służy do popychania, podnoszenia ciężarów i siłowania. Jednocześnie potrafi wykonywać bardzo precyzyjne i skomplikowane ruchy takie jak szycie, pisanie czy zapinanie guzików. W dużej mierze to sprawność rąk decyduje o poziomie funkcjonowania każdego człowieka. Sprawne ręce pozwalają dziecku na rozwój samodzielności i niezależności. Prawidłowe funkcjonowanie w zakresie motoryki małej wpływa bezpośrednio na rozwój samoobsługi, rysowania, pisania oraz komunikacji.

TERAPIA RĘKI ma na celu usprawnianie precyzyjnych ruchów dłoni. Obejmuje ćwiczenia i zabawy mające rozwinąć sprawność ruchowa dłoni, umiejętność chwytu oraz koordynację pomiędzy dłońmi, która jest niezbędna do wykonywania różnych funkcji.
Podstawowe cele TR to:
-usprawnianie motoryki małej
-wspomaganie precyzyjnych ruchów rąk
-poprawa umiejętności chwytu
-kształtowanie samodzielności w podstawowych czynnościach życia codziennego

Cele wiodące to :
-samoobsługa
-komunikacja i interakcje społeczne
-zabawa i umiejętności szkolne

TR przeznaczona jest dla dzieci które:
-niechętnie podejmują czynności manualne (malowanie itp.)
-mają problem z nauką czynności samoobsługi codziennej,
-mają obniżone lub podwyższone napięcie mięśniowe w obrębie kończyny górnej ,
-mają problem z koordynacją obu rąk,
-wykonując czynności wymagające dużej precyzji zbyt wolno lub za szybko i niedbale,
-nie lubią dotykać nowych i różnorodnych faktur,
-które dostarczają sobie dodatkowych doznań proprioceptywnych i domagają się zdecydowanego i mocnego ucisku dłoni np. siadają na własnych dłoniach, bardzo mocno zaciskają ręce na przedmiotach, uderzają rękami w przedmioty o ostrych i wyraźnych fakturach.

DSC00489 DSC00501 DSC00502

DSC00505 DSC00524 DSC00526

DSC00509 DSC00513

DSC00517 DSC00527

DSC00535 DSC00536

 

Metoda Porannego Kręgu, czyli stymulacja polisensowryczna według pór roku

1. Kolorowe dni – zajęcia prowadzone według Metody Porannego Kręgu, czyli stymulacji polisensorycznej według pór roku. Metoda ta polega na pobudzaniu wszystkich zmysłów dziecka za pomocą symboli podstawowych, których źródłem jest świat przyrody. Są to takie symbole jak: żywioły, barwy, zapachy, smak, wrażenia dotykowe i termiczne, które przyporządkowane zostały określonej porze roku. Symbole te zmieniają się cyklicznie w zależności od pory roku, stąd nazwa metody.
Cele metody:

  • Stymulacja wielozmysłowa połączona z rytualizacją czynności.
  • Budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa, któremu służy utworzenie kręgu i ten właśnie rytuał, którego reguły są wychowankom dobrze znane. Każdy element porannego kręgu staje się z czasem dla dziecka przewidywalny, a więc bezpieczny.
  • Komunikacja na poziomie niewerbalnym opierająca się głównie na języku znaków i symboli.
  • Prowokowanie komunikacji na poziomie werbalnym.
  • Inicjowanie i podtrzymywanie kontaktu wzrokowego z dzieckiem.

Podczas „Kolorowych Dni” uczniowie oraz nauczyciele mieli na sobie przynajmniej jeden element garderoby w kolorze, który był przypisany obchodom danego dnia. Spotkania te miały na celu zacieśnienie więzi między ludzkich, utrwalenie zasad komunikacji pozawerbalnej oraz zapoznanie z zasadami zdrowego odżywiania.
Każde spotkanie kończyło się miłym akcentem, czyli degustacją zdrowych, smacznych potraw przygotowanych z produktów, który był tematem przewodnim danego dnia.

BIAŁY DZIEŃ

DSC 0127     DSC 0144

DSC00906  DSC00903

ZIELONY DZIEŃ

DSC01502

ŻÓŁTY DZIEŃ

DSC02646 DSC02632

DSC02648DSC02630

 

 

Metoda Ośrodków Pracy

W metodzie ośrodków pracy treści nauczania czerpane są ze środowiska społeczno-przyrodniczego. Obejmują następujące działy i pory roku; związane z nimi przemiany w przyrodzie; szkoła, klasa, droga do szkoły, dom dziecka, życie w rodzinie, tematyka okolicznościowa związana ze świętami. Dzięki temu dziecko przyswaja wiadomości bliskie jego życiu i przydatne do prawidłowego funkcjonowania w środowisku społecznym. Uczeń poznaje zagadnienia od najprostszych, przechodząc stopniowo do bardziej skomplikowanych. Dzienne ośrodki pracy składają się na ośrodki tygodniowe. Metoda ośrodków pracy pozwala łączyć działania dydaktyczne i rewalidacyjne. Niezwykle ważna w tej metodzie jest aktywność dziecka. Ma ścisły związek z życiem, dlatego wprowadza ucznia w poznanie świata. Metoda uczy obserwowania, myślenia, rozumienia zjawisk przyrodniczo-społecznych.

 

Metoda Knilla

Celem terapii jest rozwijanie świadomości ciała, wzrost dziecięcej aktywności, nawiązanie dobrego kontaktu z dzieckiem oraz przełamywanie barier komunikacji. Program ten wzbogacony jest specjalną muzyką opracowaną przez muzykoterapeutów, która zdaniem autorów podwyższa uwagę dziecka
i koncentruje go na wybranych czynnościach.
Zajęcia tą metodą nie tylko pozwalają rozwijać kontakt wzrokowy i dotykowy z dzieckiem, ale dają poczucie bezpieczeństwa oraz pobudzają go do działania.

 

Hortiterapia

„Pamiętajcie o ogrodach...” (J. Kofta)
Hortiterapia (łac. hortus – ogród) polega na wykorzystaniu ogrodu i roślin do terapii. Można ją podzielić na bierną (tj. spacerowanie po ogrodzie) oraz czynną (np. praca przy uprawie i pielęgnacji roślin).
Celem zajęć jest ograniczenie stresu dzięki kontaktowi z naturą. W naszej szkole zajęcia z hortiterapii służą również nabyciu nowych umiejętności w zakresie ogrodnictwa. Uczniowie uczą się obsługi prostych narzędzi ogrodniczych, poznają optymalne warunki do rozwoju roślin, a codzienna pielęgnacja sadzonek kształtuje samodzielność. Hortiterapia prowadzona jest w naszej placówce na każdym etapie edukacyjnym.

18596977 1459126334152341 405516149 o 18575205 1459126100819031 66451301 o 18553962 1459126500818991 826164775 o